Magog cz.1

Na Blogu Taktycznym obiecałem, że napiszę coś w piątek. Niestety… wysypał mi się system. Przeinstalowanie, ponowna instalacja mnóstwa „niezbędnych” programów, wtyczek do Firefoxa i Thunderbirda, wiele innych pobocznych działań zajęła mi całe weekendowe wieczory. Dodam, że bez Gogle Sync. Tool byłoby dużo gorzej. Hasła, zakładki, historia… ominęła mnie wątpliwa przyjemność odzyskiwania. Dziękuje Ci Google :)

Skoro już mam czas i możliwości pisania, chciałbym skomentować toczącą się cały tydzień dyskusję na temat zniesienia abonamentu telewizyjnego. Gardłowali w Sejmie, gardłowali w mediach, w swojej sprawie zabrała też głos publiczna emitując spotkanie jakiś tam twórców z prezydentem. Twórcy, jak jeden mąż, sprzeciwiali się oczywiście likwidacji abonamentu, ponieważ gwarantuje on realizację misji telewizji publicznej. Pytam: Jakiej misji? Czy realizacją misji telewizji publicznej jest uszczęśliwianie widzów „gwiazdami” tańczącymi na lodzie? W najlepszym czasie antenowym, w piątek przez trzy (!) godziny. Przełączam na „Dwójkę”: Doda… kiedy indziej: znów Doda…Doda, Doda, ciągle Doda. Może i ten program ma dużą oglądalność, ale czy na takie cele powinien być przeznaczany abonament? Czy widzowie płacąc abonament, powinni w zamian otrzymywać próbkę wysokiej lotów kultury w stylu „umyj tyłek, zanim usiądziesz”. Natomiast programy kulturalne puszczane są w czasie, gdy na chodzie są już tylko imprezowe niedobitki. Moim zdaniem telewizja publiczna powinna być albo finansowana z abonamentu i budżetu państwa, albo tylko z reklam.
W pierwszym przypadku powinna zająć się przekazem informacji, emisją programów prawdziwie misyjnych i filmów ze swoich przepastnych archiwów. Taka telewizja nie mogłaby być nastawiona na komercję i nie oglądalność powinna być jej celem. To, że mało kto by ją oglądał jest rzeczą bez znaczenia.
W drugim przypadku, telewizja publiczna byłaby po prostu telewizją komercyjną, stanowiącą własność Skarbu Państwa i mającą na celu generowanie zysków. W takiej telewizji na kulturę zabrakłoby miejsca, ale widzowie bez przeszkód mogliby obcować z „gwiazdami”, patrzeć jak dla kasy ktoś pożera żywe robaki czy krowie odbyty, czy być świadkiem, jak robi się „gwiazdkę” z kogoś, kogo jedyną pretensją do „wielkości” jest nazwisko (,ale o tym później).
Zamiast tego mamy jakieś przedziwne połączenie. Komercja? Jak najbardziej, ale abonament i tak Ci wyszarpniemy. Dla publicznej TV to sytuacja bardzo wygodna. Przerośnięty personalnie moloch, w znacznej mierze, poza obiektywną kontrolą. Ekipa telewizji prywatnej to zazwyczaj reporter i kamerzysta. A w „publicznej”… cały squad, łącznie z panem do trzymania ekranu (takie białe na kiju)… Ktoś musi przecież tę kasę łykać... :)